हसायला लावणारी माणसं...!

हसायला लावणारी माणसं...!     
            हसायला लावणा-या प्रेमळ माणसांनी अशी काही साथ दिली की, वेळ फक्त हसण्यासाठीच राहीला. एखाद्या कुशल डाॅक्टर सारखं हसत हसवत हृदय बाहेर काढलं. काॅर्बोरेटर ऑईलनं साफ करावं, तसं आशीर्वाद आणि शुभेच्छांच्या स्निग्धतेने हृदय स्वच्छ केले. आणि निखळ हास्य तेवढं हृदयात ठेवलं.
        काहींनी तर जोरात हसलं पाहीजे म्हणून लडिवाळ हट्टच धरला. काहींनी हसल्यावर असे काही प्रोत्साहन दिले की, हसणं मनमुराद होऊन गेलं.
        असं वाटतं की, हसणं हे फक्त भौतिक नसतं, ते केवळ मानसिक देखील नसतं. हसणं ही हृदयाला जाणवलेल्या आध्यात्मिकतेची भौतिक अभिव्यक्ती असते. बुद्धीची खिडकी हळुवार बंद केली की, मनाचं अगदी आतलं दालन उघडतं; ते हृदय. हवं तर अंतःकरण म्हणा. ते एखाद्या कमलपुष्पासारखं असावं. त्यातून एक लहानसं कमळ उदित व्हावं; ते लहानसं कमळ म्हणजे हास्य.
        अर्थात हे समजणं थोडसं कठिण असेल. किंबहुना व्यक्त करणं कठिण असेल. पण खरं आहे.
        भगवंत म्हणजे काय? सत्वप्रधानता. तेथे विशुद्ध सात्विकता असते. मग भगवंताकडून आपले अहित कसे होईल? आपण का बरं तक्रार करीत बसतो? त्यांनी नक्कीच चांगली योजना केलेली असते. आपण अजाण असतो; त्या बद्दल.
        एक मात्र नक्की. भगवंताच्या व्यवस्थेत बिंब प्रतिबिंब भाव असतो. आरशासारखा....! जे द्याल, ते नक्कीच मिळेल.
        सहानुभूतीसाठी धडपडू नका. समानाभूतीस महत्त्व द्या. दुस-याच्या दुःखाने दुःखी आणि सुखाने सुखी व्हायला शिका.
        खरंच सांगतो, लोक नक्कीच साथ देतात. आपण विश्वास ठेवला पाहीजे- भगवंतावर, स्वतःवर आणि मित्रांवर! राजकारणाचं ठाऊक नाही; पण इतर सर्वच क्षेत्रात विश्वास ठेवता येऊ शकतो.
        हा ब्लाॅग त्या सर्वांना समर्पित; ज्यांनी हसवलंच, हसतंच रहायला लावलं. सहास्य प्रणाम; त्या लहान मोठ्या सर्वांमध्ये असणा-या चैतन्य तत्त्वाला!
        जय श्रीकृष्ण!